بهترین تلقی از همسر این است که او را " امانت الهی " بدانیم  که برای آرامش روحی به ما پیوسته است. زمینه مطلوب دیگر که نگرش سالم به همسر را تدارک می کند ، " شناخت نسبی و اجمالی از روحیات " او که شامل : استعدادها و توانایی ها ، حساسیت ها و ضعف ها ، نقاط روشن و برجسته زندگی و علایق و تمایلات وی است ، به دست آوریم . " هیچ کس کامل نیست " عبارتی آرامش بخش و تسلی دهنده است  . قبول این واقعیت به ما می آموزد که دامنه توقعات و خواسته های خود را از دیگران محدود کنیم و انتظار مواجهه با شخصیتی کامل و بی عیب و نقص را نداشته باشیم . همسر ما مانند هر انسان دیگری واجد نقاط ضعف ، محدودیت ها و کمبود هایی همچون خود ماست . اما پرسش مهم آن است که ما چه وظیفه ای در قبال او داریم ؟ گاه  به جای برخورد منطقی در جهت رفع عیوب ، مرتب در صدد تحریک جنبه های منفی همسر بر می آییم ، ایراد های شخصی او را به رخ می کشیم ، عزت نفسش را جریحه دار کرده و احساس احترام آموز او را نسبت به خودش کاهش میدهیم ؛ در حالی که چشم پوشی از پاره ای رفتار های ناسالم همسر و گاهی فرصت دادن به او برای رفع نواقص ، اعتماد و اطمینان او را به زندگی و شریک راه  برمی انگیزد .بهترین روش ، روشی است که قرآن به ما می آموزد . "وعاشرو هنّ بالمعروف فاُن کرهتمو هنّ فعسی ان تکرهوا شیئاً ویجعل الله فیه خیرا ًکثیراً . ( سوره  نساء آیه 19) و با زنان به طور شایسته رفتار کنید و اگر از آنها کراهتی داشتید ( فوراً تصمیم به جدایی نگیرید ) چه بسا از چیزی کراهت دارید و خداوند در آن نیکی فراوان قرار داده است ." آن چنانکه از آیه فوق برمی آید به همسران توصیه شده حتی اگر به جهاتی از همسر خود رضایت کامل نداشته باشند و بر اثر اموری آنها در نظرش ناخوش آیند باشند ، بایستی  فوراً تصمیم به جدایی و یا  بد رفتاری نگرفته و تا آنجا که در قدرت آدمی است مدارا کند زیرا ممکن است آدمی در تشخیص خود گرفتار اشتباه شده باشد و آنچه را نمی پسندد خداوند در آن خیر و برکت فراوانی قرار داده باشد . امام علی (ع) می فرمایند : " سلامة العیش فی المداراة " زندگی در مدارا کردن است . بنابر این سزاوار است که همسران معاشرت به معروف و رفتار شایسته را ترک نکنند به خصوص اینکه در بسیاری از مواقع همسران درباره یکدیگر گرفتار سوء ظن های بی دلیل  و حب و بغض های بی جهت         می گردند و قضاوت های آنها در این حال غالباً نادرست می باشد ، تا آنجایی که خوبی ها در نظرشان بدی و بدی ها در نظرشان خوبی جلوه می کند ، وی با گذشت زبان و مدارا کردن ، تدریجاً حقایق آشکار می شود . ضمناً باید توجه داشت تعبیر به " خیراً کثیراً " که در  آیه به همسرانی که مدارا می کنند نوید داده شده ، مفهوم وسیعی دارد که یکی از مصادیق روشن آن فرزندانی  صالح وبا لیاقت و ارزشمند است . به هر حال عفو و بخشش ، عزّت و بزرگی صاحبش را زیاد می کند . " و لیعفوا ولیصفحوا الاّ تحبّون ان یغفر الله  لکم . عفو داشته باشید تا خداوند شما را عزیز گرداند ." ( سوره نور آیه 43) بهترین روش ، مساعدت به همسر برای غلبه بر جنبه های  ضعفش و ایجاد اعتماد برای رفع این زمینه هاست . از این راه توفیق خواهید یافت او را به سطح یک شخصیت بالنده و معتمد به نفس ارتقاء دهیم . توجه به پرسش هایی چند قبل  از طرح انتقاد برای خود و جواب دادن به آن ها می تواند انتقاد ویرانگر را به انتقاد سازنده تبدیل نماید : 1- چه رفتاری را می خواهم تغییر بدهم ؟ 2-  آیا این رفتار را می توان تغییر داد ؟ 3-  از طرح این انتقاد چه انتظاری دارم ؟ 4-  آیا نسبت به کسی که از او انتقاد می کنم همدلی نشان می دهم  ؟ 5-  آیا انتقاد در محیط و موقعیت مناسبی عنوان می شود ؟ به خاطر داشته باشید که وجود نقطه ی منفی در همسر طی سال ها و به مرور زمان پدید آمده است و نمی توان انتظار داشت که به طور ناگهانی و در مدت بسیار کوتاه موفق به تغییر آن گردد . روش معقول برای انتقاد سازنده شامل چند نکته ی احساسی است . 1-  انتقاد را با لحنی ملایم و دوستانه انجام دهیم . 2-  انتقاد غیر مستقیم را بر انتقاد صریح و مستقیم ترجیح دهیم . صراحت همیشه و در همه موارد به سود زندگی نیست . گاهی صراحت خیلی زیاد ، شکننده و غیر قابل تحمل است . 3-  انتقاد را در خلوت انجام دهیم . انتقاد از همسر در حضور فرزندان و سایر افراد نتیجه معکوس به بار        می آورد و مقاومت همسر را بر می انگیزد . 4-  انتقاد را با اظهار امیدواری برای تغییر رفتار همراه نماییم . و به یاد داشته باشید که : " من لم یتغافل ولا یغض عن کثیر من الامور تنغصت  عیشته " هر که در باره بسیاری از امور بی اعتنایی و چشم پوشی نکند زندگیش تیره می شود . ( امام علی (ع) )